Haringfeest
Pas vanaf 1968-1969 werd het haringfeest echt voluit gevierd. Er was vanaf die jaren een Nederlandse manager van de KNSM in Costa Rica. De KNSM, in de persoon van Willem Rehbock, kon vrij makkelijk het vervoer van de haringen organiseren. De vaatjes waren echter flink gezouten voor de lange reis over zee. Pas na een paar dagen weken in de melk waren de haringen geschikt voor consumptie.

Vandaar dat in juli 1977 Peter Krudde besloot om een wat haring naar Costa Rica te halen. En vis moet zwemmen, dus een kratje jenever stond ook op de lijst. Via de Nederlandse Vereniging van Visserij werd geregeld dat de haring met de KLM naar Costa Rica vervoerd zou worden.
De reis van de haring verliep echter niet al te voorspoedig. Zij misten hun aansluiting en strandden in Caracas (Venezuela). Ergens in een opslagruimte werden ze voorzien van extra ijs en vertrokken één dag voor het Haringfeest richting San José. Na nog een oponthoud in Panama, waar de vissen weer hun aansluiting misten, kwamen ze op vrijdagmiddag aan op vliegveld Juan Santamaria. Daar deden bestuursleden van de Club Holandés hun uiterste best om op tijd bij het vliegtuig te zijn. Helaas lukte dat net niet en verdwenen de haringen binnen vijftien minuten na aankomst weer in een opslagruimte. Het enige dat de bestuursleden kregen was de belofte dat de haringen de volgende dag op tijd (dat wil zeggen voor aanvang van het feest) afgeleverd zouden worden. En dat lukte. 'De Bello Horizonte Country Club kan zich nauwelijks een rumoeriger, natter, later, drukker, kortom Hollandser feest herinneren,' zo rapporteerde Peter Krudde.

Borrelavonden
Op de eerste borrel op 4 februari 1977 kwamen zo'n 40 Nederlanders langs. Hotel Amstel had de Nederlandse borrelavond passend opgeluisterd met een grote bitterballenschaal die vaak van hand verwisselde. De Nederlandse ambassade droeg een fles Bokma bij. Deze raakte niet leeg, maar dat was meteen een goede reden om nog een borrelavond te organiseren.

Door de maandelijkse borrelavond ontstond ook een nieuwe 'rubriek' in de Mededelingen van Jan Doedel (vanaf eind 1978): 'Men fluistert aan het Amsterbartje...' Deze roddelrubriek werd gevuld met informatie uit de gesprekken die Jan en de andere organisatoren opvingen tijdens het borrelen. Zo werd er in de eerste aflevering meteen melding gemaakt 'dat Sint Nicolaas zeker een vitamine-E kuur gedaan heeft, omdat hij er véél jonger en blozender uitzag dan de laatste jaren' en - iets serieuzer - 'dat de Nederlandse Vereniging misschien toch weer de gratis beschikking kan krijgen over de zaaltjes in Hotel Irazú'.