De Nederlandse emigratie kende een hoogtepunt in 1952, toen bijna 50.000 mensen vertrokken naar plaatsen over de hele wereld. In 1960 was het aantal in Costa Rica geregistreerde Nederlanders opgelopen tot 50. Aan het afscheidsdiner van ambassadeursvrouw Schoch van Wyck in 1965 verschenen 44 zakenlieden en hun echtgenoten. Eind jaren zeventig waren er 70 adressen bekend, zo'n 150 personen.

Ondanks natuurrampen als orkanen (César in 1996 en Mitch in 1998) blijft het land met de vulkanische bergruggen, grote biodiversiteit en warme klimaat de Nederlanders boeien. In de tweede helft van de twintigste eeuw bleef het aantal Nederlanders dat immigreerde, oplopen. Zo tegen het einde van de twintigste eeuw is het precieze aantal Nederlanders onbekend, omdat Costa Rica de registratieplicht heeft afgeschaft. De Club Holandés de Costa Rica telt op dit moment (eind 2001) ongeveer 270 leden. Men schat dat er rond de duizend Nederlanders in Costa Rica wonen.

De Nederlanders die tegenwoordig als immigrant in Costa Rica terecht komen, hebben zeer diverse beweegredenen om Nederland (of een ander land) te verlaten en te kiezen voor Costa Rica. Het zijn niet meer 'welvaartsmotieven' die hen ertoe zetten Nederland te verlaten, maar 'welzijnsmotieven': men gaat naar een ander land omdat men zich daar prettiger voelt.
Sommigen kiezen op basis van opgedane (vakantie-)ervaringen ervoor om in de warmere contreien te blijven wonen. Een behoorlijk aantal gepensioneerden, 'pensionados', kwam op deze manier terecht in Costa Rica.
In sommige gevallen heeft men zelfs nauwelijks inspraak gehad in de keuze voor Costa Rica. Het betreft dan vaak de zogenoemde 'expatriates': werknemers die door een internationaal bedrijf (multinational) zijn uitgezonden.
Stagiaires, vrijwilligers en toeristen zijn een heel andere groep Nederlanders die in Costa Rica terecht komt. Zij blijven vaak niet langer dan een half jaar in het land en vertrekken dan weer.