Sinds Theodore Peuchen 12 jaar voor zijn pensionering in Costa Rica op vakantie was geweest, had hij iedereen verteld dat hij na zijn pensionering terug wilde naar dat mooie land. En dat maakte hij waar. Twee dagen na zijn pensionering vertelde hij zijn vrouw Elena dat zij Venezuela zouden verlaten. Met hun dochtertje Lizzie scheepte zij in op het ms. Oranjestad, die in november van 1951 aankwam in Puerto Limon.
Wat wellicht in eerste instantie een tijdelijk verblijf was, veranderde in een permanente behuizing op het moment dat Peuchen - met of zonder de toestemming van zijn vrouw - een finca kocht. Toen had hij alle tijd voor zijn hobby: het in blokjes plastic vereeuwigen van de bijzondere Costaricaanse insecten. Ook munten en andere kleine voorwerpen bewaarde hij zorgvuldig.
Binnen een aantal maanden had Peuchen ook een goed beeld van de Nederlanders die op dat moment in Costa Rica woonden. Hij bedacht dat de saamhorigheid van de Nederlanders groter zou worden als zij samen georganiseerd activiteiten zouden ondernemen. Het was Peuchen en deze gedachte van hem die aan het ontstaan van de Club Holandés de Costa Rica ten grondslag lagen.
|
