Esther van der Wel

Esther van der Wel is redacteur/schrijfster van het boek "50 jaar Club Holandés de Costa Rica".

Van september 1998 tot en met augustus 1999 heb ik gewoond en gewerkt in Costa Rica. Mijn kennismaking met het land begon, net als bij zoveel toeristen, in de hete ontvangsthal in de rij voor een stempel in mijn paspoort. Bij de uitgang ontwaarde ik tussen alle roepende taxichauffeurs een kleine vrouw met een bord waarop mijn naam stond: mijn 'mama-tica'. Zij sprak geen Engels; ik sprak (nog) geen Spaans.

Reeds voor mijn vertrek had ik contact opgenomen met de Club Holandés. In hun krantje plaatste ik een advertentie waarin ik om werk vroeg. Het werkte: Thorwald Westmaas, directeur van talenschool ILISA, ontmoette ik op het haringfeest van 1998. Hij kon mij wel gebruiken als webmaster / vertaler. Zo verhuisde ik van de ene kant van San José naar de andere en kwam terecht in San Pedro Montes de Oca. Ik kreeg een nieuwe 'mama-tica' en ging met de buitenlandse studenten naar de tropische stranden en actieve vulkanen: Manuel Antonio waar de apen op het strand zitten, Volcan Arenal waar de gloeiende lava in de nachtelijk zwarte lucht lijkt te zweven, Puerto Viejo met zijn reggae-music, Playa Jaco, Playa Conchal...
En de charmes zijn ontelbaar. In de uitbundige tropische regenwouden zijn meer kleuren groen te ontdekken dan het menselijke oog kan onderscheiden. 'Gewone' vruchten als ananas en papaya smaken in Costa Rica opeens heel anders: dat blikken smaakje dat ik zo goed ken, lijkt in de verste verte niet op de ananas die ik aan Playa Conchal veroberde - waardoor ik een dag lang niet kon lachen, omdat mijn mond pijn deed van het vruchtensap.

In februari ging ik vrijwilligerswerk doen voor een hotel in División. Ik had een goede kaart nodig, maar het bleek te gaan om een dorpje van 20 families langs de snelweg naar San Isidro del General, ongeveer ter hoogte van kilometerpaaltje 107. Na Cartago wordt deze Interamericana een slingerende tweebaans bergweg, met als 'vluchtstrook' een diepe geul en daarnaast een uitgestrekt nevelwoud.
De wolken die in de middag of avond over de weg trekken, worden gewoon genegeerd. Net zoals mijn bestemming trouwens. Alleen dankzij het cordate ingrijpen van een medepassagier maakte de bus een noodstop en mocht ik, 500 meter voorbij División, uitstappen.

Hoofdstuk